 |
Paso Fino |
Paso Fino - rasa
koni, powstała w XVI w. na terenie Puerto Rico, kiedy konkwistadorzy przywieźli
swoje hiszpańskie konie.
Pierwsze pojawiły się tu w 1509 za sprawą Martina de
Salazara. Kolejne przybywały w latach 1511, 1512, 1517 i 1524. Około roku 1550 rozpoczęła
się selektywna hodowla, w wyniku której na terenie Ameryki Łacińskiej
wykształciło się wiele odmian koni obdarzonych zdolnością specyficznego
poruszania się.
Pochodzenie i chody
Paso Fino powstał na skutek krzyżowania wymarłej już
hiszpańskiej rasy Jennet z końmi andaluzyjskimi, zapewne ma w sobie też
domieszkę krwi berberyjskiej. Ponieważ Jennet były inochodźcami, nic dziwnego,
że paso fino również ma tę cechę. Rasę rozwijano ze względu na wytrzymałość i
komfortowy dla jeźdźca sposób poruszania się. Oprócz stępa i galopu dysponuje
ona trzema wyjątkowymi rodzajami chodów: paso fino, paso corto i paso largo.
Pierwszy to wysoki, zebrany krok paradny - kopyta bardzo szybko poruszają się w
górę i dół, obecnie używa się go głównie podczas pokazów. Drugi - powolny
foulee, o prędkości pośredniej między skróconym a wyciągniętym galopem. Paso
largo to rodzaj kłusa. Dla rasy Paso Fino typowa jest pełna wigoru akcja
przednich kończyn oraz potężny napęd zapewniany przez tylne nogi przy obniżonej
linii zadu. Dosiadanie tych koni okazuje się niezwykle wygodne, albowiem
wstrząsy związane z ruchem są absorbowane przez grzbiet i zad zwierzęcia.
Charakter
Są to wierzchowce pełne życia, niezwykle twarde i odporne.
Chętne do współpracy, choć znane z indywidualnej osobowości. Mają łagodny,
opanowany temperament. Dobrze współpracują z jeźdźcem, mimo tego posiadają
typowy, "peruwiański" charakter - trzeba umieć zdobyć ich zaufanie.
Eksterier
Mają małą głowę osadzoną na muskularnej szyi, łopatki
niezwykle potężne, oraz głęboką, szeroką klatkę piersiową, która zapewnia dużo
miejsca dla serca i płuc. Grzbiet jest zwykle krótki, zad owalny, a nogi są
bardzo mocne. Ogon zazwyczaj nisko osadzony. Konie te występują we wszystkich
umaszczeniach i mierzą od 140 do 150 cm w kłębie.
 |
Paso Peruano |
Paso Peruano,
paso peruwiański – rasa koni pochodząca z Peru, a wywodząca się m.in. od koni
przywiezionych z Europy w 1532 r. przez Francisca Pizarro. Konie te poruszały
się inochodem, który nazywano paso. Chód ten zachował się w Ameryce Łacińskiej.
Paso peruwiański ma w sobie 3/4 krwi konia berberyjskiego i
1/4 konia andaluzyjskiego. Konie mają 142-155 cm w kłębie, krótkie, poprawne
kończyny, perfekcyjne pęciny, głęboką klatkę piersiową, mocne łopatki, okrągły,
umięśniony zad, twarde kopyta i elastyczne stawy. Grzywa i ogon dosyć bujne,
często faliste. Dopuszczalne są wszystkie maści, a najchętniej gniada i
kasztanowata.
Użytkowość
Pomimo niewygodnego galopu koń ten jest świetnym koniem
wierzchowym, który inochodem, bez męczenia siebie i jeźdźca, jest w stanie
pokonywać znaczne odległości.
Źródło: https://www.wikipedia.org/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz